Zawieranie umów na czas określony w 2012 r. - co się zmieniło?
Do 31 grudnia 2011 r. przedsiębiorcy mogli zawierać więcej niż dwie kolejne umowy na czas określony, choć ograniczony (do 24 miesięcy) był maksymalny okres ich trwania. Od 1 stycznia 2012 r. znów obowiązuje art. 251 Kodeksu pracy limitujący liczbę kolejnych umów. Sprawdź, jak po tej zmianie zgodnie z prawem zawierać umowy terminowe po 1 stycznia 2012 r.
Zawieranie umów terminowych po 1 stycznia 2012 r.
Od 1 stycznia 2012 r. w zakresie zawierania umów na czas określony przedsiębiorców znów obowiązuje art. 251 Kodeksu pracy. Wprowadza on zasadę, że jeżeli poprzednio te same strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, kolejna (trzecia) umowa na czas określony musi być umową na czas nieokreślony, jeśli przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca. Działa w tym przypadku zasada automatyzmu, zgodnie z którą trzecia umowa na czas określony zawarta w takich warunkach przekształca się z mocy prawa, niezależnie od woli stron, w umowę bezterminową.
Miesięczny okres przerwy między kolejnymi umowami należy rozumieć jako 30 dni (zgodnie z art. 114 kc w zw. z art. 300 kp - wyrok SN z 15 lutego 2000 r., sygn. akt: I PKN 512/99, publ.: OSNAPiUS 2000/15/3). Oznacza to, że „przekroczenie jednego miesiąca”, w rozumieniu art. 251 kp, następuje, gdy przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy trwa co najmniej 31 dni. Wówczas liczenie umów na czas określony zaczyna się od początku. Oczywiście przy obliczaniu 30-dniowego terminu trzeba brać pod uwagę kolejne dni kalendarzowe, z uwzględnieniem niedziel i świąt (a nie jedynie harmonogramowe dni pracy pracownika).
Należy również pamiętać o orzeczeniach SN, w myśl których długie, tj. 9-, 5-, a nawet 3-letnie umowy o pracę na czas określonymogą być uznane przez sąd za umowy na czas nieokreślony, jeśli nie uzasadnia tego zadanie określone w czasie, do wykonania którego pracownik został zatrudniony oraz interes obu stron stosunku pracy (wyrok SN z 25 października 2007 r., sygn. akt: II PK 49/07; wyrok SN z 7 września 2005 r., sygn. akt: II PK 294/04, publ.: OSNP 2006/13-14/207).
Do limitu umów na czas określony nie wlicza się:
- umów na okres próbny (wyrok SN z 7 lutego 2001 r., sygn. akt: I PKN 229/00, publ.: OSNP - wkł. 2001/13/8),
- umów o pracę na czas wykonania określonej pracy,
- umów w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy,
- umów na czas określony zawartych w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym (np. umów na czas określony zawieranych z palaczami) albo zadań realizowanych cyklicznie.
PrzykładPracodawca zatrudnia pracownika od 1 października do 31 grudnia 2009 r. na okres próbny. Następnie - na podstawie trzech kolejnych umów na czas określony:
Pracodawca zatrudnia pracownika od 1 listopada 2009 r. do 1 stycznia 2010 r. na okres próbny. Następnie - na podstawie trzech kolejnych umów na czas określony:
- od 1 stycznia do 31 lipca 2010 r. (7 miesięcy),
- od 1 sierpnia 2010 r. do 28 lutego 2011 r. (7 miesięcy),
- od 1 marca do 31 grudnia 2011 r. (10 miesięcy).
Pracodawca zatrudnia pracownika od 1 listopada 2009 r. do 1 stycznia 2010 r. na okres próbny. Następnie - na podstawie trzech kolejnych umów na czas określony:
- od 1 lutego do 31 sierpnia 2010 r. (7 miesięcy),
- od 1 września 2010 r. do 31 marca 2011 r. (7 miesięcy),
- od 1 kwietnia 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. (10 miesięcy).
Zainteresowało Cię to zagadnienie? Możesz dowiedzieć się więcej…
Podstawa prawna:
- art. 251 Kodeksu pracy,
- art. 13 oraz art. 34 ust. 2 ustawy z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz.U. z 2009 r. nr 125, poz. 1035).
Brak komentarzy.